Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Posts Tagged ‘hikaye’

Gösteri


Gösteri

Çağırdı beni “N’olur davetlim ol” dedi.

Ben de geldim. Kıramadım onu ki kırmayı da hiç istemem ama o kırdı beni. Davetlim ol dediğinde bana hiç değilse sırf ona daha yakın olayım diye ön koltuklardan bir yer ayarlayacağını düşünmüştüm sırf onu daha yakından görebileyim diye. Hiç hayal ettiğim gibi olmadı, değil ona yakın olmamı benim geleceğimi bile düşünmemişti, beni tamamen aklından çıkarmıştı, beni unutmuştu. Geldiğimi gördüğünde şaşırdı, peki mutlu oldu mu? Daha çok şaşırdı sanırım ve mahcup oldu, diğer arkadaşları ön sıralara kurulmuştu. Bir tek ben, bir tek benim nerede oturacağım belli değildi. Ben ise yolda gelirken orkidemi almış beni görünce hem orkideye hem de oynayacağı ilk oyuna geldiğimi görmenin sevinciyle boynuma atlayacağını düşünmüştüm. Yanılmışım. Hoş geldin demeyi bile unuttu, çok heyecanlıydı, ondandır. Şaşırmıştı, mahcup olmuştu, kesin ondandır.

Beni karşılarken “Gelmeni beklemiyordum” dedi. Benimse içimden böyle karşılayacağını bilseydim hiç gelmezdim demek geldi. Demedim. Kıramadım ki onu kırmayı hiç istemem. Heyecandandır, kesin ondandır.

Apar topar yer ayarladılar bana. Evet, evet beni başrol oyuncusuna âşık olan adamı salonun en arka sağ köşesine koydular. Onu daha zor görebileyim diye, o benden, ben ondan uzak olalım diye. Onun sesini daha az duyayım, sesine mahrum kalayım diye… Daha iyisi olamazdı demek geldi içimden, diyemedim, kıramadım onu. Davetlisi olmamı istemişti ben de oldum. Davetlisiyim sadece aşığı değil…

Oyun başladı, sesini duyuyorum, yüzünü görüyorum ama yetmiyor bana, daha yakın olmak istiyorum. Sesi kulaklarımda çınlasın, yüzü nefesim kadar yakın olsun bana, nefesini o konuşurken tenimde hissedeyim istiyorum. Onun bunlardan haberi yok. Henüz. Belki de var aslında, belki de her attığım adımda her bakışımda kendimi ele veriyorum…

Oyuna konsantre olamıyorum, zaten ben tiyatroyu sevmem ki… İstediği kadar büyük bir aşkı anlatsın bu oyun anlatılan hiçbir şey benim yaşadıklarımı tarif edemiyor anlatmakta zorlanıyorum, tıkanıyorum… Ondan başka bir şey düşünemiyorum. Oyun umurumda bile değil! Hatta burada en arkada ondan çok uzakta sanki bir yabancıymış gibi arkada oturmak bile umurumda değil! Umurumda olan onun beni hala fark etmemesi!… Ya da belki de fark ediyor, ondan beni kendinden uzak tutmak için böyle yapıyor. O yüzden beni taa buraya oturtuyor. O yüzden beni karşılarken mutluluk göremiyorum yüzünde, sadece şaşkınlık ve mahcubiyet oluyor her seferinde. Hayır, hayır bu şekilde düşünmemeliyim. Beni kendinden uzak tutmaya çalışmıyor, sadece daha anlayamadı ne yaptığımı ne yapmak istediğimi anlamaya çalışıyor. Sadece beni biraz daha tanımalı, ona biraz daha zaman tanımalı, ondan sonra ancak gidip kendisine nasıl bağlandığımı anlatabilirim, ancak o zaman parlak kahverengi saçlarında gezinen ışığı avuçlarıma almak istediğimi, yeşil gözlerinde yeşil ama içinde kahverengi çizgilerin bittiği gözlerinde, yolculuğa çıkıp zaman zaman kaybolmak istediğimi narin avuçlarını avuçlarımın arasına alıp kendisiyle uzun uzun konuşup hayata dair ne varsa en çok ve sadece onunla paylaşmak istediğimi söyleyebilirim.

Şimdi tüm bunları bir köşeye bırakmalıyım, oyuna konsantre olmalıyım. Oyun bittikten sonra onunla konuşmaya başladığımda en azından oyunun konusunu anlayabilmeliyim, onun oyunculuğunu ne kadar çok beğendiğimi hayran kaldığımı söyleyebilmeliyim.  Hayran kaldığım aslında öncelikli olarak o olsa da… Sesi kuş sesi gibi, sabah kuş sesleri ile uyanmanın verdiği huzuru anımsatıyor onu dinlemek. Ne kadar da yakışıyor sahneye ne kadar da güzel rol yapıyor. Çok çalışmış olmalı, tüm ekip çok çalışmış olmalı… Şu sarıldığı oğlan da çok güzel rol yapıyormuş… Onun yerinde ben olmayı, bana sarılmasını isterdim. Kokusunu hissetmeyi, hissetmek ne kelime içime çekmeyi isterdim derin derin. Aşığım ona…Oyun , evet oyuna odaklanmalıyım.

Sanki gerçekten aşık o çocuğa, sanki o çocuk da ona gerçekten aşık. O kadar tutkuyla bakıyorlar ki birbirlerine…Üstlerinde kostümleri olmasa, şu anda sahnede olmasalar inanamazdım gerçek olmadığına, gerçek olma ihtimalini bile düşünmek istemiyorum…ama ne kadar da iyi rol yapıyorlar…sanki kimse ama kimse yok salonda sadece ve sadece o ikisi var öylesine derin bakıyorlar birbirlerine…Keşke o çocuğun yerinde ben olsaydım bana baksaydı böyle uzun uzun, benim gözlerime dalsaydı. Keşke beni böyle tutkulu öpseydi ve bizim öpüşmemiz sahnenin kapanmasıyla bitmeyip yeni hayatımızın başlangıcı olsaydı. Keşke!

Oyunun konusu ne diye sorsa biri bana aşk diyebilirim ama benim görmek istediğim tek aşk onun bana aşkı olabilir. Başkasına katlanamam, başkasıyla aşk yaşamasına katlanamam. Bir âşık olacaksa eğer onunla, bu hikayede,  o kişi ben olmalıyım…

Perde kapanıyor artık. Oyun bitiyor. Onu başkasıyla görme işkencesi böylece sona eriyor. Belki de bu akşam söylemeliyim ona karşı hissettiklerimi, belki de o da söylememi istiyordur hatta belki de evet der bana. Evet, en uygun zaman bu akşam… Bu akşam mutlaka söylemeliyim.

Hayal kırıklığı… ne kadar da acı veriyor… Söyleyemedim bile. Nişanlanıyorlarmış, rol değilmiş aşkları… Bu kokteylde nişanlanacaklarını açıklamak içinmiş. Onu başkasıyla görmeye dayanamıyorken bunu ondan duymak ve gözüme baka baka sevdiği adama sokulması… Kalbim nerede hissedemiyorum ama göğsümde bir acı var, sıkışıyor sanki bir kuş oturdu oraya; ağırlığıyla kalbimi sıkıştırıyor.

 

 

Reklamlar

Read Full Post »


flah olmaz bir romantik var karşınızda şu anda.

\

Kendisi bir otobüste, hatta kendi standartlarına göre oldukça lüks sayılabilecek bir otobüste seyahat ediyor üstelik tek başına. Kimse de yok yanındaki koltukta. Bu yüzden istediği kadar yazabilir ve de yayabilir. Önünde topu topu üç saatlik bir yolculuk kaldı ve okuduğu kitabı da bu süre içinde bitirebilecek.

Yolculukta geçtiği duraklardan hiç biri gelecek kadar onun içini acıtmadı, hiç birinde kendini bu kadar yalnız hissetmedi. Bir sonraki durak sevdiğinin memleketinin durağı, onu göremeden buralardan öylesine geçip gitmek acı verici. Bir yolu olsa keşke inse şu otobüsten hemen bir sonraki durakta ve gitse sevdiğinin kapısına, çalsa o kapıyı, sevdiği açsa ve nutku tutulsa, kısa bir şaşkınlıktan sonra onu belinden kavrayıp sıkı sıkı sarılsa… sonra sonra yine gitmesi gereken o yere gitmek için bir otobüse binse, ilk otobüse. Gittiği yerde yalanlar uydursa otobüs arıza yaptı, yollarda rezil rüsva oldum dese. Yok, hepsi bir hayalden ibaret, ne sevdiğinin kapısına gidebilir ne de sevdiği onun bu durağında onu görebilmek için çabalayabilir.

Cep telefonunu çıkarıp, mesaj oluştur dedi. Kişi kısmına “sevdiğim”yazdı ve mesajı yazmaya başladı. “Bir bilsen, ah bir bilsen seni göremeden buralardan geçip gitmek ne kadar zor geliyor.” Tam gönderecekti ki kendine bu kadar duygusal olmayı yakıştıramadı, mesajı silip yerine “50 numaralı koltuğa otur, 51 numara benim ama” yazdı, biraz muzip olmak istedi. Halbuki biliyordu sevdiği, beraber rezervasyon yapmışlardı, bu uzun ama bir o kadar da güzel yolculuk için. 50 numaralı koltuğun dolup dolmayacağını merak etmişlerdi, dolmamıştı 50 numaralı koltuk ama dolmayacak anlamına da gelmiyordu. Keşke gelse diye iç geçirdi, otobüs şirketini, plakayı, her şeyi biliyordu. Belki de gelirdi.

Bu yolculuğu yalnız değil de onunla yapmak isterdi. İflah olmaz bir romantik olması yetmiyormuş gibi bir de hayalperestti!

Sevdiğinin memleketindeki durağa varmışlardı, otobüs bazı yolcuları burada bırakmak, bazılarını da almak üzere durdu. Hayatta böyle bir şeydi aslında, duraklarda inenler ve yeni binenler oluyordu. Otogarları ise biz seçiyorduk. Sahi seçiyor muyuz durakları?

Birbirinden ayrılacağı için hüzünlenen insanları görüyordu, ya da kavuşmanın heyecanıyla otobüsten inerken dahi heyecanlarından yerinde duramayanları, bavullarını bekleyemeyecek kadar sabırsızları. O da bir durakta inecekti, onu da orada bekleyenler vardı, o da birilerine kavuşacaktı. Ama bu durak bu durak var ya, bu durakta isterdi birilerine kavuşmayı ve kavuşacağı kişinin de sevdiğinin olmasını.

\

Yeni yolcular bindi ve artık bu durakta zaman kaybetmenin de bir anlamı kalmadı, hareket vakti geldi. Duraktan biraz hüzünle biraz da özlemle ayrılırken aklına verdiği sözler geldi, her hafta sonunda onun yanında olacağına dair sözler; gerekirse sabahın köründe evden çıkacağını, gerekirse bir yalan uydurup birilerine o şehirde kalacağını, arkadaşlarıyla beraber bu şehrin akşamlarını gündüz edeceğini… hiç biri olmamıştı, olamamıştı. Üstelik bir de şimdi onu görmeden geçip gidiyordu. Bir iki dakikalığına bile olsa onu görmek isterdi. Acaba gelir miydi, çağırsaydı. Bir iki dakikalığına dahi olsa onunla bu durakta buluşmak ister miydi? Bir yandan sormadığına pişman oldu, bir yandan da aslında yeterince bunun istediğini belli edip etmediğini düşündü. Keşke açık açık söyleseydi. Böyle bir ihtimal yoktu, saçmaydı, imkansızdı.

Ne de çok isterdi bunun olmasını, otobüste yanındaki boş koltuğun onun için ayrılmış olmasını, yolculuğun geri kalanını beraber geçirmelerini. Ne de zevkli olurdu. Hatta hatta isteseydi cam kenarını dahi verirdi ona, başını yaslardı onun omzuna. Belki uyuyabilirdi bile. Gerçi o zaman elindeki kitabı bitiremezdi, varsın bitmesindi kitap, bitirmesindi. Artık bir sonraki durağa doğru yol almaya başlamışlardı.

\

Tam o sırada, bir şey oldu. Otobüs artık durağı geçmişti, ilerlemişti ama durdu. Öylece yolun kenarında durdu. Trafik yoktu, ışık yoktu, kaza yoktu. Bir anda çocukluğunun yolculukları geldi aklına; uykunun en tatlı yerinde otobüsün askerler, jandarmalar tarafından durdurulduğu, herkesin kimliklerinin sorulduğu günleri hatırladı. Bir keresinde genç bir adamın kolundan tutup indirmişlerdi otobüsten, çok korkmuştu, o adama ne olduğunu hiçbir zaman öğrenemedi. Tüyleri diken diken oldu bir anda, kimliğini çıkartmak için çantasına uzanırken o günlerin çok geride kaldığının farkına vardı, gülümsedi. Belki geç kalan bir yolcuyu bildirmişlerdi, otobüs bundan dolayı durmuştu. Sonra hayalperest kişi bir hayal daha kurdu, sevdiğinin elinde minik bir çantayla otobüsün peşinde koşturduğunu. Belki oydu! Sevgiydi, sevgiliydi binen!

\

Merakla bekledi karşınızdaki hayalperest, sevdiceğin otobüse binip gülen gözleriyle 51 numaralı koltuğu ve onun sahibini aradığını… Ama olmadı. Kimse gelmedi. Otobüs tekrar hareket etti. Hayalperest kişilerin yaptığını yaptı o da; yeni bir hayal kurmaya koyuldu.

 

Read Full Post »


Bir hastalık mı bilemiyorum ama ben o işi yaparken çok zevk alıyorum. Öyle böyle değil zevk alıyorum , mutlu oluyorum. Şirkette herkes çıkıyor, tüm personel…Patronlar ve bir kaç müdür kalıyor , satış müdürü , bazen kalite kontrol müdürü , klima satış müdürü. İşte o zaman benim için eğlence başlıyor…

Aslında ilk olarak , erkekler tuvaletinin bozulduğu güne denk geldi bunu yapmam. Bizim patronla kalakaldık ortada, n’apalım dedi , bende patron bayanlar tuvaletine girelim dedim,nasıl olsa kimse yok dedim. Girdik. Her şey öyle başladı işte.

Bir girdim, daha o anda alışkanlık oldu benim için.Patron da girdi kadınlar tuvaletine ama onda bir değişiklik farketmedim. Belki o da bunu benim gibi gizlemeyi başarıyordur…

İnanın bana kadınlar tuvaletinin atmosferi çok farklı , oraya girince kendimi çok mutlu hissediyorum, günün tüm sorunlarından uzaklaşıyorum. Sanki tüm sıkıntılarım , dertlerim bitmiş ve de ben kırlara salmışım kendimi… Kadın kokusu , kır çiçeği kokusu…

Erkekler tuvaleti gibi değil ki orası, benim gibi şişko, göbekli, kıllı ve aynı zamanda kel, ter kokularını saklayamayan erkekler yok orada. Orada güzel bakımlı kadınlar var. En bakımsızının bile mis gibi koktuğu, saçlarını savurduğu bir yer orası…Ayrıca isterlerse burada sadece tuvaletlerini yapıyor olsunlar, düşünsenize ne kadar harika! İncecik dantelli külotlarını benim şu anda oturduğum klozete yakın yerde aşağıda indiriyorlar, ve o iç çamaşırlardaki kadının kendi o saf ter kokusu o ise kır çiçeklerinden bile güzel kokar…

Keşke görünmez olsam da gündüz saatlerinde de girebilsem buraya…Bazen aklım burda kalıyor , bizim şirketin kadınlarını girip çıkarken anlıyorum nereye gittiklerini, makyaj tazelendiğini falan gözlüyorum. İçim içimi yiyor. Oraya gitmemek için kendimi zor tutuyorum, dakikalar saymakla geçmiyor! Yeniyim burda hem, ondan dolayı böyle boş oturuyormuş gibi gözükmek, çaktırmak istemiyorum bu durumu. Hem yeni, hem de sapık dedirtmen kendime, koskoca koordinatör boş oturuyor dedirtmem kendime… Ondan not defterime sürekli notlar alıyorum , tüm kartlarımı diziyorum masaya onları kategorize ediyorum. toplantı yapıyorum sürekli, pazarlama stratejilerimi anlatıyorum…

Eskiden arkadaşım olanlar şimdi patronum oldu, eskiden müşterisi olduklarımın şimdi kordinatörü oldum. Yıllardır devam eden iletişimimiz bozuldu, etrafta bir gerginlik var, konuşulan bir şey yok ama hissedilen bir gerginlik var… E tabi onlar için de kolay bir şey değil, hazmetmesi zor bir durum olmalı. Ya benim hazmedemediklerim? Eskiden müşteriyim diye artislik yaparken şimdi emir kulu oldum. Ağır geliyor bana, istediğim saatte çıkamamanın ya da geç gelip işim bitince çıkmanın rahatlığını yaşayamıyorum artık…Düşündükçe kötü oluyorum aslında, koskoca şirketim ,yıllardır emek verdiği şirketim ilk dalgalanmada elimden kayıp gitti, kurtaramadım, iflas bayrağını çektim. Yine de ne olursa olsun, mert adamlara denk geldim, beni aldılar yanlarına, kıymetli bir görev verdiler… Hiç birşey içimin acımasına engel değil, hiç bir teselli acımı hafifletmiyor… Akşama kadınlar tuvaletinde geçireceğim bir kaç dakikanın hayali haricinde…

Saat 15:16 herkesin çıkmasına daha çok var, yine zaman geçmemeye başladı, bu akşam patronun da işi varmış, baldızı doğum yapmış , erken çıkacakmış. Böylece daha çok vakit geçirebileceğim bu akşam orada. Kimse de rahatsız edemez bu akşam…Çalışıyormuş gibi gözükmem lazım , satış operasyon müdürü Ayşin Hanım geliyor. Kim bilir yine ne gereksiz şey için rahatsız edecek beni? dur bakalım.

Neyse bu sefer çabuk gitti, sevmiyorum o kokana hallerini, işveli gözlerini gözlerime gözlerime dikip sonra da saçlarıyla oynamasını , erkeksi elleri ve kadınsı göstermeye çalıştığı hareketleriyle beni etkileme çabasını, yoğun parfümünü, sevmiyorum ben o kadını. Ama akşam olunca tuvalette geçirdiğim dakikalarda onu dahi düşünmekten kendimi alamıyorum. O kapıdan girdiğim anda temizlikçi kadın – kara, kısa, şişko- bile bana çok cazip geliyor…Tüm kadınlar o kapıdan ben içeriye girince ulaşılmaz ve çekici oluyor , parfümleri, ten kokuları… Onları en çok oradan hissedebiliyorum.

Dakikalar geçmiyor… Yine kartları çıkartalım bari, belki potansiyel bir müşteri çıkar da çocuklara veririm ararlar. Onlar da şimdi işlerinin yoğunluğundan dem vurup , mıy mıy ederler. Paşa paşa arayacaklar tabi ki, ben arayacak değilim! Koskoca koordinatörün arayacağı firmalarda o denklikte olmalı değil mi ama! Yoğunmuşlar , kriz zamanı sadece tahsilat yapmaya çalışıyorlar!

Saat 16:20. Bir saat kadar bir süre kaldı. bir saat dediğin nedir ki, çabuk geçer! Ömür bile geçiyor, bir saat mi geçmeyecek! Böyle demek , erkekliğe leke sürmemek kolay tabi, ama gözüm ne kol saatimden , ne de bilgisayarın saatinde ayrılmıyor, en iyisi bilgisayarı bekler konuma getireyim de, toplantı notlarını çıkarayım. Bir şeyler karalarsam hem zaman geçer, hem de yarın bir durum değerlendirmesi yapmak için hazırlık yapmış olurum. Ne durum varsa bir de değerlendirmesini yapıyorum, küfür etseler yeridir! Yapacak bir şey yok, çalışıyor gibi gözükmem gerek, çalışmam gerek , yoksa günler geçmeyecek…

Buradaki çoğu insanla tanışmadım daha. Öyle adetler yok, büyük bir şirket olabilir ama kurumsal değil, adaptasyon , oryantasyon dönemi diye bir uygulama yok…Düşünüyorum da eskiden ne kadar büyük gelirdi burası bana, şimdi işin içine girince eksikleri, hataları gördükçe , yanıldığımı anlıyorum. Tabi ki bunları düzeltecek ben değilim! İşime bakarım ben. Firma sahipliğinde satış koordinatörlüğüne… Bazen elime kalemi alıp herşeyi baştan yapmak geliyor, istediğim düzeni burda kurmak geliyor. Ama kemikleşmiş bir yapısı var buranın, genç nüfus bile kemikleşmiş burada!

Kadınlar hariç!

Şu anda cazip gelmeselerde akşamı beklemekten alamıyorum kendimi. Şu anda burada üstlerinde kazak olan tüm kadınların altlarındaki hayal etmek beni mutlu ediyor, tüm dertlerimi unutuyorum, bulunduğum dünyadan sıyrılıyorum… Acaba benim ki iç çamaşırı fetişi gibi birşey değil mi? Normalde ben o kadar da iç çamaşırlarıyla ilgilenmem ki! hiç hatırlamıyorum öyle fantazilerimin olduğunu, gençliğimde bile! Kaldı ki bu yaştan sonra! Hiç olacak şey değil!

Ooo saat dolmuş bile! Şimdi millet toparlanmaya başlar, patronda zaten hareketlendi. Bu akşam süper olacak! Doya doya kalabileceğim istediğim klozete geçip istediğim kadar oturabileceğim. Nasıl olsa kimse kalmaz. Patrondan ofisi kapamak için anahtarı da erkenden istediğim iyi oldu. Yalnız şu temizlikçi kadın sorun biraz, bazen geç çıktığı gözüme takılıyor bu akşam oyalanmasa bari! Kontrol ettimde o da hazırlanıyor çıkacak birazdan sanırım patrondan gitti, millette çıkıyor , keyfim yerine geldi!

Gittiler! Sonunda! Tek tük ışıklar kaldı sadece, onları da çıkarken ben kapatacağım. Akşamları burası çok romantik aynı zamanda çok çok kasvetli oluyor. Nasıl oluyor bilmiyorum ama iki etkiyi de aynı zamanda vermeyi başarabilen bir yer burası…

Gidebilirim artık…

Kapı kilitli ama! Hayır olmaz kapı kilitli olamaz, bu sesler kilitli bir kapının çıkarabileceği sesler değil zaten! Kapı açılacak gibi, ama açılmıyor, bozulmuş olmalı, ya da biri birşey koydu önüne sonra da unuttun. Tabi ya, hep o temizlikçi kadın! Allah bilir kapının açılmasını engelleyecek ne koydu o kapının önüne! Biraz zorlasam, ıııhh , açılacak gibi sanki… Evet evet, açılıyor sonunda! Biri kadınlar tuvaletine girmek için bu kadar uğraştığımı bilseydi , neler düşünürdü hakkımda! Ne düşünülebilir ki, benim sapık olduğumdan başka… Böyle düşünmek her ne kadar sinir bozucu olsa da açıyorum kapıyı sonunda. Deli karı! Hem çöp kovasını hem de yer kovasının kapının arkasına sıkıştırmış! Deli , sahiden deli bu karı! Onun yüzünden her yer ıslandı, ağzı su dolu kovayı nasıl bırakır insan o şekilde , anlamıyorum! Her yer ıslandı şimdi! Offf!Allah’tan kimse yok , kalmadı şirkette, yoksa ne hesap verirdim , düşünemiyorum…Çıkarken yerleri kurutsam iyi olacak…

Aaaaah! Lanet karı! Düştüm onun yüzünden! Bacağım , ahhh! Bacağım kırıldı! Hep o pislik yüzünden! Bir yakalarsam onu! Ben ona yapacağımı bilirim! Buradan bir kurtulayım, ümüğünü sıkacağım onun! Kanıyor bacağım ! Damar mı koptu , anlamam ki! Allah’ım ne biçim bir acı bu! Kemiğim ayrılmış, çıkmış yuvasından! Üstelikte kan akıyor! Bu koca gövdeyle yere düşersen kırılır tabi! Ahhh! Biri yardım etsin! Kimse yok , kimse yok ki! Tüm herkes gitti! Ne olacak şimdi böyle! Allah belasını versin o boklu karının!

Sabahı beklemekten başka yapacak birşey yok! Telefonumu da bıraktım masada! bizimki tüm gece arayacak, belki polise haber verir de , onların aklına buraya bakmak gelir… peki, nasıl açıklayacağım herkese, kadınlar tuvaletinde ne işim olduğunu nasıl açıklayacağım! nasıl açıkalyacağım , karım ne işin vardı kadınlar tuvaletinde o saatte dediğinde! Düşünemiyorum, düşünmek istemiyorum, ağlamak istemiyorum…Acıdan, içine dültüğüm bu durumdan , açıklamama yapamadığım bu durumdan dolayı ağlamak istemiyorum… Nasıl kurtulabilirim , nasıl ? Bir daha kimsenin yüzüne bakamam ki! Karımın yüzüne nasıl bakacağım bir daha, nasıl açıklamasını yapacağım , herkes çıktıktan sonra kadınlar tuvaletinde nasıl kendimi mutlu ettiğimin ,mantıklı bir açıklaması olamaz ki! Ahh! Bu acı hiç dinmeyecek mi!!

Şurda bir şişe çamaşır suyu vardı sanırım, onu içsem ölsem , bana bakan o telaşlı ,acıyan gözleri görmesem…Bir kere gördüm o gözleri … Bir kere değil iflas ettiğimden beri neredeyse her gün…İflas ettiğimi öğrenen tüm dostlarım, karım, çalıştığım tüm firmalar, burdaki kıçı kırık muhasebeciler bile bana öyle baktılar, acıyan gözlerle… Daha fazla katlanamam o gözlere… Herşeye razıyım ama bir daha kimsenin bana acımasına katlanamam! Tek yapmam gereken şey çamaşır suyuna yetişmek ve sonrada öldürücü olması için dua etmek…Zor birşey değil benim , için , birazcık kolumu uzatmam gerek. Daha önce düşündüğüm birşeyi şimdi uygulamam gerek, sadece yetişmek, gerisi dua etmek…

Artık sadece dua etmek gerek… Sabaha kalmadan , kimse görmeden…

Read Full Post »

Tik Tak


Tik tak, zaman geçiyor, bense elimde kâğıt kalem, düşünüyorum. Kendimi her zaman sevdiğim bir eylem olan yazmaya hapsetmek istiyorum, defterimin içine gömülmeliyim. Oturup saatlerde parmaklarım yorulup bileğim acıyana, keşke sol elimi de en az sağ elim kadar güzel kullanabilseydim diyene kadar yazmak istiyorum… Ama konu bulamıyorum…

 

Konu nedir ki diyorum kendi kendime bazen, bir yazar için her şey konu olur, hatta bir öykü yazarı için aynı bir fotoğraftaki gibi “o an” bile konu olabilir. Bir fotoğrafın anlatabildiğini, sadece uygun zamanı bekleyip, doğru yerde doğru zamanda çıkarılan bir deklanşör sesinin anlattıklarını, şimdi uzun uzun dallandırıp budaklandırıp, kalemin kağıdın üzerinde gezinme sesiyle anlatmak istiyorum. Uzun uzun ,ince ince bir oya gibi işleyip sonunda “oh be bu sefer oldu sanırım , bu sefer istediğim derinliği yakalayabildim, dibine vurdum” demek istiyorum. Tabiri caizse bokunu çıkardım da denilebilir. Dediğime göre tabiri caizdir zaten.

 

Ama olmuyor bugün bokunu çıkaramıyorum işte bir şeyler eksik… Ne olabilir her zamankinden farklı olan bugün ne olabilir, benim canımı sıkan ama etkisini her zamanki can sıkıntıları olarak göstermeyen kalemimi etkileyen zihnimi serbest bırakmamı engelleyen eksiklik ne? Kalkıp evin içinde dolaşmaya başlıyorum bulmak için. Safir, güzel, asil İran kedim, her zamanki gibi camdan dışarıyı süzüyor. Asil olmak başka bir şey, ondaki asilliğin birazı bende olsa daha farklı bir yerde olurdum. Olur muydum? Belki bendeki eksiklik budur, biraz asalet… Şu parmaklarımın haline bak, çocukluğumda voleybol oynarken incitmelerimden, yıllardır deklanşöre basmaktan, kalem tutmaktan, klavye tuşları arasında gezinmekten yamuk yumuk. Hiç asil değil! Hiçbir yüzük yakışmıyor parmaklarıma. Evet, al sana bir eksik daha, bir yüzük olsa güzel olurdu aslında… neyse bu konuyu kapatalım, vardı o parmaklarda bir yüzük, çıkmak zorunda kaldı… Uzun hikâye…

 

Safirin mama kutusunu kontrol ettim, mamamız var. Buzdolabına baktım süt var, biraz kahvaltılık var, hatta mısır gevreği bile var. Dünden kalan akşam yemeğim de var.

 

Bu işi bırakmam lazım, yapamıyorum demek ki dedim kendi kendime. Eksik falan da yok! Her şey tamam, dışarıda parlak muhteşem bir güneş var, aynı zamanda yumuşacık pürüzsüz bembeyaz bulutlar. Ne soğuk ne sıcak bugün. Safir yerine bir köpek mi alsaydım kendime acaba. En azından beni zorlardı, onu dışarıya çıkarmam için. Belki oyalanırdım biraz.

 

Eksik yok, eksik sensin dedi Safir.

 

Bende oturup bunu yazdım, sonra da gidip kendime bir köpek yavrusu almak için dışarı çıktım.

 

Read Full Post »